Usiku ule bado naukumbuka kama jana. Nililala nikiwa nimechoka baada ya siku ndefu ya kazi, bila kujua kwamba kulikucha maisha yangu yakiwa yamegeuka kabisa. Nilipoamka asubuhi, mlango ulikuwa wazi, makabati yamevurugwa, na vitu vyangu vya thamani vilikuwa vimetoweka.
Simu, pesa, nyaraka muhimu, hata bidhaa za biashara yangu ndogo vyote vilikuwa vimechukuliwa bila huruma. Jirani walikusanyika, wengine wakiniongea kwa huruma, wengine kwa mashaka. Baadhi walinidokeza huenda watu ninaowajua ndio walihusika.
Nilitoa taarifa polisi, nikaeleza kila kitu, lakini majibu yalikuwa yale yale: “Tutafuatilia.” Siku zikapita, wiki zikapita, lakini hakuna kilichopatikana. Biashara ilisimama, deni likaanza kunisukuma ukutani, na usingizi ukanikimbia. Kilichoniumiza zaidi siyo kupoteza mali pekee, bali ile hali ya kukosa matumaini.
Nilianza kujiuliza kama lile tukio lilikuwa la kawaida au kulikuwa na kitu zaidi nyuma yake. Kwa nini walichukua kila kitu bila kuacha hata kidogo? Kwa nini hadi leo hakuna dalili yoyote? Ndani yangu nilihisi kama nilikuwa nimefungwa mikono, kama vile kuna nguvu fulani iliyokuwa inazima kila jaribio langu.
No comments:
Post a Comment